İNCEDERE KÖYÜ (Dere Tımığı)

            Güneşin guruba meyledip dağların kararmaya başladığı bir vakitte Kemah’a 35 km olan bu köyün meydanına geldiğimizde, yandaki tarlada otlayan süvarisiz 3 at’dan başka kimsecikler görünmüyordu. Ürküten bir sessizlik ve terkedilmişliğin verdiği bir yalnızlık vardı sokaklar arasında. Bir zaman sonra çeşmenin o yandan saç ve sakalı birbirine kardeş olmuş, meczup görünümlü fakat mülayim bir adam zuhur etti ve yanımıza geldi. Bu yalnız adam Hüseyin BAKIR’mış meğer. Nezaketiyle köyün girişinde alt taraftaki Kibar Tarlalarını gösterirken, soyadının da kendisi gibi Kibar olsa ne kadar güzel olurmuş bu kibar adamın diye düşünüyorum. Çünkü Meyvanlı Kabanının ağzında, Munzurların dibindeki berrak Deliçay’ın kenarına kurulan bu köyde her cümlenin başına ve sonuna “Efendim” lafzını ekleyen bu garibim, dünyada bir yuva kurmamış ve kendi fani varlığından başka hiçbirşeyi de olmamış.

            Kibar Hüseyin’le ayaküstü sohbet sürerken bir başka adem bulunup geliyor köyün içlerinden. Köylerinin, eskiden 21 hane olduğunu ama şimdi 4 hane kaldığını, yukarıda vaktiyle Yazaroğlu diye bir mezraları bulunduğunu ancak şimdilerde tamamen metruk ve harab bir vazıyette olduğunu bahsediyor bizlere İstanbul’da 30 haneleri varmış. 1962 de açılan köyün ilkokulu 1990 da öğrenci olmadığı için kapanmış.

            Eskiden davarlarının çok olduğu zamanlarda Soğukpınar, Kerkilik, Herami ve Doğandağı yaylalarına çıkarlarmış. Şimdi ise birkaç sığır kalmış ellerinde.

Köyün Sınırları: Doğusu; Haçın Sırtı, Kulkur Dere, İzinsor Harkı, Çay ve Hasan Dedenin Sırtı, Batısı; Apuşka Sırtı,Dikyol Sırtı ve Çanaktaşı, Kuzeyi; Haçın Sırtı, Değirmenderesi ve Apuşka Sırtı, Güneyi; Çanaktaş, Otluburun ve Hasan Dede.