BOZOĞLAK NAHİYESİ (Ihtik-i Süfya)

        Aşağı Ihtik ilçe merkezine 31 km masafede bir nahiye merkezi olup, Günöğü, Hotirek ve Toptaş Tepelerin alt kısmında, Değirmen Deresiyle Büyükgöl Deresinin arasındaki bağlık ve bahçelik bir arazinin içine kurulmuş. Köye, kapı komşusu olduğu Ihtik-i Ulya istikametindeki Dikenli ve Çayırbaşı tarlalarının yanından geçerek girdiğimizde, Muhtar Veli SEVİM ve ahalisini, Mınık Çeşmesinin yakınında kanalizasyon hattını örterken kazma kürek çalışır vazıyette bulduk. Meşhur Mınık çeşmesinin niçin akmadığını sormamıza kalmadan M.Nadi KAYACAN “Suyu her yıl sonbaharda hacca gidip, ilkbaharda gelir.” diye gideriverdi merakımızı.

        Önce bizleri Nahiye’nin merkezinde şöyle bir gezdirip, çalışmalarını gösterdiler. Bu esnada gösterdikleri yeraltındaki mahzen ve yeraltı yolları bu beldenin evveliyatı ve hayli eski olan tarihi hakkında bir önfikir verdi. Köyün alt tarafında Derin Bahçe, Üzeyir’in Kapısı, Poğik, Haddük ve İnekağ tarlaları asırlardır her tür meyve, sebze ve tahılı ürettikleri verimli topraklarıymış. Hazanla ağaçların yaprakları dökülmüş olduğu halde bile köy sanki ağaçların içinde kaybolmuş gibi.

            Yukarı, Gedik, Aşağı ve Cami mahallelerinden oluşan köy eskiden 120 haneymiş. Göçlerle hane sayısı yarıya düşmüş gibi ama İstanbul’da 300 haneye ulaşmışlar. Yaz aylarında İstanbul’luların gelmesiyle köyleri şenleniyormuş, zira 150 hanede ocak yandığı oluyormuş. Başkanlığını şimdi Fahri BABACAN’ ın yaptığı “Bozoğlak Köyü Kalkındırma Derneklerini” 1961 de kurmuşlar.

            Eski Muhtar Ömer BABACAN 1962 de muhtarlığında hükümete verdiği beyannemede 6000 davar, 115 katır, 600 sığır ve 200 adet öküz bildirdiğini söyledi. O zamanlar altıncı aydan onbirinci aya kadar, Çad, Maniğoğlu, Boğaz, Poşoğud, Yalnız Çam, Siniği ve Taşağıl Yaylalarına çıkarlarmış. Güzün de Şikar mevkiindeki kışlaklarına inerlermiş. Tabi şimdilerde davar sayısı 1500 e düşmüş ve daha yaylalara da çıkmıyorlarmış. Yaylaları ve meraları kekik ve geven yönünden çok zengin olduğundan Ihtik’in balı ve peyniri bu civarda çok meşhurmuş. Mamaafih bahsi geçen bu taamların tadı tarafımızca da kontrol edilmiş olup, ittifaken hakikat olduğu da tasdik edilmiştir. Arıcılık bugün de köyün temel geçim kaynaklarından olup, 1 000 civarında kovanları varmış.

            Köyün camisi 1294 (R.1886) da, minaresi de 1957 de yapılmış. 1955 de açılan köyün ilkokulu 21 öğrencisiyle eğitim ve öğretim vermeye devam ediyor.Evlere şebeke suyu olarak dağıtılan içme suyu,Ardıç suyundan geliyormuş.

            Köye ilk gelip yerleşenler kahir ekseriyetle Bağdat, Kerbela ve Hille dolaylarından gelen, ata, silaha ve köpeğe çok meraklı olan BAYATLAR olduğunu (Bayat Boyundan), bir mensubu olmanın verdiği gurur ve iftiharla “Bizim Yavuz BAYAT” söyledi. Bundan başka

            İrmelioğulları, Paymaklar, Birincioğulları olarak değişik sülaleler gemişler.

            Tahrir Defterlerindeki kayıtlara göre, bu köyün 16.yüzyılın sonlarına doğru gelirinin mühim ölçüde bir artış gösterdiği, 1516 da 31 hane, 1530 da 67 hane, 1568 de 63 hane ve 1591 de 114 hane olduğu, mahsullerinin de buğday, arpa, darı, bakla, orum, pamuk, şıra, bal, meyve ve bostan ürünlerinden müteşekkil olduğu, gelirinin 1516 da 14000,1530 da 13 650, 1568 de 20 000 ve 1591 yılı için de 30 000 akça olduğu tesbit edilmiştir. Bu kayıtlar da köyde 1 de değirmen olduğunden bahsedilmektedir.